Do 1939 roku wyporność pełna wzrosła w niewielkim stopniu, do 4796 t.
Opancerzenie kadłuba miało w założeniu chronić przed pociskami kalibru 102 mm ówczesnych amerykańskich niszczycieli. Burtowy pas pancerny z wysokowytrzymałej stali konstrukcyjnej HT chronił jedynie kotłownie i maszynownie na śródokręciu i miał grubość 51 mm w górnej części i 63,5 mm w dolnej; sięgał od górnego pokładu do 76 cm poniżej linii wodnej. Górny pokład był opancerzony płytami grubości od 22 mm do 25,4 mm. Ponadto, opancerzone płytami 51 mm było cylindryczne w nadbudówce dziobowej. Według części źródeł, pancerz grubości 16–20 mm miały także maski dział.
Napęd krążowników typu Tenryū stanowiły trzy zespoły turbin parowych o mocy projektowej łącznie 51 000 KM. Turbiny były wyprodukowane przez stocznię budującą okręt. Parę dostarczało 10 wodnorurkowych kotłów parowych Kanpon Ro Gō. Maksymalna moc siłowni „Tenryū” wyniosła na próbach 59 844 KM. Turbiny napędzały za pomocą przekładni trzy śruby o średnicy 3048 mm. Siłownia pozwalała na rozwinięcie prędkości 33 węzłów (maksymalnie na próbach „Tenryū” rozwinął 34,2 węzła, jednakże przy zredukowanej wyporności 3530 ts).