Napęd krążowników typu Tenryū stanowiły trzy zespoły turbin parowych o łącznej mocy projektowej 51 000 KM. Zewnętrzne turbiny były wyprodukowane przez stocznię budującą okręt (Arsenał w Sasebo), lecz środkowa przez stocznię Kawasaki w Kobe. Parę dostarczało 10 wodnorurkowych kotłów parowych Kanpon Ro Gō. Turbiny napędzały za pomocą przekładni trzy śruby o średnicy 3048 mm. Maksymalna moc siłowni „Tatsuty” wyniosła na próbach 58 690 KM. Siłownia pozwalała według projektu na rozwinięcie prędkości 33 węzłów, lecz maksymalnie na próbach w 1919 roku „Tatsuta” rozwinął 32,76 węzła (przy zredukowanej wyporności 3435 ts)„Tatsuta” pod względem prędkości rozwiniętej na próbach był najwolniejszym z japońskich krążowników lekkich okresu międzywojennego.
Jedyną większą modernizacją dotyczącą wyglądu jednostki była zamiana masztu palowego na trójnożny dokonana w kwietniu – maju 1933 roku. Przyrządy kierowania ogniem i wykrywania celów krążowników typu Tenryu obejmowały początkowo dalocelownik Typ 13 na stanowisku na maszcie, dwa dalmierze o bazie 2,5 metra i dwa reflektory o średnicy 90 cm. Na przełomie sierpnia i września 1943 roku na „Tatsuta” prawdopodobnie zainstalowano radary 21-gō oraz 22-gō, lecz nie jest to pewneTak , natomiast podają jedynie, że w sierpniu – wrześniu 1943 roku „być może” zainstalowano radar Nr 21 lub Nr 22.