podaje wyposażenie w radar 22-gō już w marcu 1942 roku i 21-gō w lutym 1943 roku, co budzi wątpliwości, gdyż radar 22-gō dopiero testowano na pancerniku „Hyuga” w maju 1942 roku (Lacroix i Wells, 1997, s. 776). Według natomiast , instalacji radaru nr 22 w sierpniu 1943 roku nie potwierdzają dokumenty stoczniowe, natomiast prawdopodobnie zainstalowano go w lutym 1944 wraz z radarem nr 13.. Według innych informacji, prawdopodobnie zainstalowano w lutym 1944 roku radary 22-gō i 13-gō. Radar 21-gō (nr 21) był radarem dozoru powietrznego z anteną materacową pracującym na falach 1,5 m, nowszy radar 13-gō – na falach 2 m, a radar 22-gō (nr 22) był radarem wykrywania nawodnego z anteną rogową pracującym na falach 10 cm. W lutym 1944 roku na krążowniku zainstalowano hydrofony do wykrywania okrętów podwodnych.
Uzbrojenie i jego modyfikacje thumb|Rysunek krążowników typu Tenryū według danych amerykańskiego wywiadu (poniżej schemat kątów ostrzału artylerii głównej i opancerzenia) Uzbrojenie główne okrętów typu Tenryū stanowiły cztery działa kalibru 140 mm (nominalnie 14 cm) Typ 3, o długości lufy 50 kalibrów (L/50), umieszczone na pokładzie na pojedynczych podstawach osłoniętych maskami, strzelające pociskami o masie 38 kg na maksymalną odległość 15 800 m.