„Communio" /wyd. angielskie/, lato 32(2005), s. 383. Podstawową zasadą pracy jako teologa, było to, by przekazywać nie siebie i swoje idee, lecz zamysł Chrystusowy (gr. νους Χπιστου, por. 1 Kor 2,16), przechowywany z pokolenia na pokolenie w żywej i dostępnej także dla nas myśli KościołaPor. Wywiad z L. Bouyerem opublikowany w formie książkowej: Le Méthier de théologien. Entretiens avec Georges Daix, Paryż 1979, s. 208.
Był bardzo krytyczny wobec sposobu wprowadzania reform soborowych we Francji i w innych krajach. Swe zastrzeżenia zawarł w dwóch broszurkach: O dekompozycji katolicyzmu (1968) oraz Religieux et Clercs contre Dieu (Zakonnicy i duchowni przeciw Bogu) (1975). W pierwszej z nich polemizował m.in. z przekładem tekstów mszalnych na francuski, w którym usunięto wszelkie wzmianki o Eucharystii jako o ofierze. W swej krytyce pracy innych liturgistów nieraz wyrażał się ciętym językiem, co nie przysparzało mu przyjaciółPor. .
Życiową drogę poszukiwań teologicznych, całe życie twórcze Louisa Bouyera wyznaczyło dziewięć tytułów, stanowiących trzy trylogie: Stolica mądrości.