Ewalda von Kleista, złożona z niemieckiej 6 Armii (odtworzona drugi raz po unicestwieniu pod Stalingradem) dowodzonej przez Maximiliana de Angelisa i z rumuńskiej 3 Armii (także odtworzona drugi raz po Stalingradzie) dowodzonej przez Petre Dumitrescu, była rozlokowana wzdłuż dolnego biegu Dniepru. Niemcy spodziewali się głównego uderzenia z rejonu Kijowa i znajdującą się tam 4 Armię Pancerną wzmocnili do 26 dywizji, w tym aż 7 pancernych. Była to ⅛ wszystkich niemieckich dywizji pancernych na froncie wschodnim. W rezerwie, na północy, Manstein posiadał 1 Armię węgierską na północno-zachodniej Ukrainie oraz także 4 Armię rumuńską dowodzoną przez Ioana Mihaila Racoviță znajdującą się w Mołdawskiej SRR. Wsparcie powietrzne było zapewniane przez 4 Flotę Powietrzną Luftwaffe. Wzdłuż całej linii frontu utworzono pas obrony o głębokości 4–6 km, a na wytypowanych odcinkach w odległości 10–15 km jeszcze drugą linię obrony. Na wypadek przerwania frontu powstały linie umocnień wzdłuż rzek Ingulec, Inguł, Syniucha, Boh oraz Dniestr.