Jednocześnie Stawka zakładała, że zajęcie Rumunii odetnie III Rzeszę od złóż ropy naftowej i w drastyczny sposób ograniczy mobilność armii niemieckiej oraz uziemi Luftwaffe. Niemcy myśleli podobnie i starali się maksymalnie wzmocnić swoją obronę. Następstwem radzieckich planów były czteromiesięczne walki, w których po obu stronach brało udział 4 mln ludzi, 45 500 dział i moździerzy, 4200 czołgów oraz 4000 samolotów.
Plany, przygotowania i siły obu stron Państwa Osi thumb|left|Niemieckie czołgi PzKpfw VI Tiger należące do III Korpusu Pancernego z piechotą na pancerzach, luty 1944 roku Niemiecką obronę prawobrzeżnej Ukrainy tworzyło 69 dywizji piechoty, 18 dywizji pancernych, 4 zmotoryzowane i jedna brygada. Dowodzona przez feldmarsz. Ericha von Mansteina Grupa Armii „Południe” składała się z 1 Armii Pancernej dowodzonej przez Hansa Hube i 4 Armii Pancernej dowodzonej przez Erharda Rausa oraz 8 Armii Polowej pod dowództwem Otto Wöhlera. Grupa ta zajmowała odcinek Owrucz – Kaczkarowka na Dnieprze. W rejonie Kaniowa utrzymywała niewielki odcinek prawego brzegu, natomiast w rejonie Nikopola – duży przyczółek o szerokości 120 km i głębokości 30 km. Grupa Armii „A” feldmarsz.