Były to działa o największym kalibrze stosowane na brytyjskich okrętach aż do zastosowania nowocześniejszych dział tego kalibru na pancernikach typu Nelson w latach 20. XX wieku.
Armaty zainstalowano w dwóch pancernych obracanych hydraulicznie wieżach artyleryjskich, rozmieszczonych diagonalnie na śródokręciu. Każda z nich ważyła 750 ts. Dla wykonania pełnego obrotu potrzebowały 60 sekund. Maksymalny kąt podniesienia, 10°, pozwalał uzyskać donośność około 6000 metrów. Ładowanie dział odbywało się na zewnątrz wieży, przez pochylenie lufy ku otworowi w pokładzie, przez który, przy pomocy hydraulicznego popychacza, umieszczano w jej przewodzie ładunki miotające i pociski. W razie awarii mechanizmów hydraulicznych możliwe było, choć powolne, ładowanie dział siłami załogi. Masa pocisku wynosiła 770 kg, ładunku miotającego 205 kg. Szybkostrzelność maksymalna wynosiła strzał na 2½ minuty. W praktyce strzał oddawano na 5 do 11 minut. Przebijalność pancerza z kutego żelaza wynosiła 22½ cala (572 mm) na dystansie 914 m.