W 1234 zapisano pod nazwą “Gzense”, 1273 „castellanus Ksenensis”, 1287 „Csenze”, 1296 „Zanze”, 1298 „Xensze”, 1339 (według zachowanej kopii z XVII-XVIII wieku) „Ksecze”, 1366 „Xanze”, 1384 „Kxanse”, 1387 „Xasz”, 1389 „Xansz”, 1391 „Kssansz”, 1393 (według zachowanej kopii z XV wieku) „Xansch”, 1395 „Kzøsz, Xnszke”, 1397 „Xanszke”, 1398 „Czansz”, 1406 „Kszansz, Kssanz”, 1407 „Xszansz”, 1418 „Xyansch, Kxansch”, 1419 „Kzansz”, 1422 „Kxanss”, 1429 „Kxąsza”, 1440 „Kxansz”, 1442 „Kxanschs”, 1458 „Xancze”, 1466 „Xyansz”, 1474 „Xaschs”, 1506 „Kxyanss”, 1510 „Kxansch”, 1580-1581 „Xsiąsz”. Po niemiecku „Xions”.
Pierwotna postać nazwy „Knięże” zmieniła się na przełomie XII i XIII wieku, na „Księże”. Według językoznawców nazwa pochodzi od apelatywu „ksiądz” oraz „książe” i pierwotnie oznacza „posiadłość książęcą”. Pierwotna postać „Księże” pod koniec XIV wieku przybrała formę rodzaju męskiego „Książ”. Od nazwy miejscowej Książ, pochodzi również polskie, szlacheckie, odmiejscowe nazwisko Księskich, którzy od średniowiecza byli dawnymi właścicielami miejscowości. W 1937 wprowadzony został dodatek - „Wielkopolski” jako człon odróżniający miasto, który wzięty został z jej przynależności terytorialnej.