W 1985 dołączył do zespołu zapewniającego zaplecze administracyjno-polityczne dla ówczesnego federalnego lidera opozycji, Johna Howarda.
W 1988 przeniósł się z polityki federalnej na szczebel stanowy w Nowej Południowej Walii. Początkowo był szefem personelu politycznego Bruce’a Bairda, ministra w rządzie stanowym. W 1992 pokonał Tony’ego Abbotta w wyborach na dyrektora stanowego partii, kierującego całym jej aparatem na terenie stanu.
Kariera polityczna W 1995 postanowił rozpocząć własną karierę parlamentarną i został wybrany do Zgromadzenia Ustawodawczego Nowej Południowej Walii. W 1998 został powołany w skład stanowego gabinetu cieni jako minister ds. małych przedsiębiorstw i technologii. Rok później został zastępcą lidera Partii Liberalnej w Nowej Południowej Walii. Po wyborach stanowych w marcu 1999 roku, które LPA po raz kolejny przegrała, Farrell został przeniesiony na stanowisko ministra innowacji w gabinecie cieni. W 2002 przestał pełnić funkcję stanowego wicelidera partii, ale pozostał w gabinecie cieni, gdzie odpowiadał teraz za sprawy zdrowia i oświaty.