Następnie połączone siły trzech frontów miały „otoczyć i zniszczyć leningradzko-wołchowskie zgrupowanie wroga”.
Marszałek Sił Pancernych Michaił Katukow wiele lat po wojnie w swoich wspomnieniach dokonał następującej oceny planu „Polarna Gwiazda”:
Jednak plan działania miał znaczne niedociągnięcia: konieczność przeprowadzenia w bardzo krótkim czasie i w tajemnicy przed wrogiem dużego przegrupowania wojsk, możliwość skutecznego wykorzystania czołgów na terenach podmokłych tylko przy dobrej pogodzie, potrzeba zgromadzenia ogromnych rezerw paliwa, min, pocisków i innych zapasów. Ponadto obrona wroga wokół przyczółka w Diemiansku była dobrze przygotowana pod względem inżynieryjnym. Obrona „korytarza ramuszewskiego” była szczególnie silna. Gęstość pól minowych sięgała 1200–1500 min na kilometr, a schrony i bunkry były rozmieszczane co 300–350 metrów.
Przebieg działań wojennych Ofensywa Frontów Leningradzkiego i Wołchowskiego, 10–27 lutego 1943 thumb|left|Mobilizacja w Leningradzie latem 1941 roku 10 lutego 1943 r. wojska Frontów Leningradzkiego i Wołchowskiego rozpoczęły operację tosneńsko-mgińską, stanowiącą część operacji Polarna Gwiazda.