Zadanie zaatakowania z flanki na mgińskie zgrupowanie nieprzyjaciela zostało zlecone 55 Armii Frontu Leningradzkiego uderzającej z rejonu Krasnego Boru–Iwanowskiego w kierunku Tosny i Mgi oraz 54 Armii Frontu Wołchowskiego wychodzącej z rejonu Smerdyni przez Szapki w kierunku Tosny, gdzie planowano zamknięcie okrążenia. W tym samym czasie oddziały 67 Armii Frontu Leningradzkiego i 2 Armii Uderzeniowej Frontu Wołchowskiego kontynuowały ofensywę na Mgę z północy.
Podczas walk wojska radzieckie nie osiągnęły swoich celów, pomimo wielu lokalnych sukcesów (wyzwolenie Krasnego Boru i szeregu osad, eliminacja niemieckiego występu wokół zakola Newy) korytarz lądowy łączący Leningrad z resztą kraju nie został poszerzony, a strategiczny węzeł kolejowy Mga i Wzgórza Sieniawińskie nadal znajdowały się pod kontrolą wroga. Co więcej, ofensywa pod Leningradem nie przyczyniła się do wsparcia działań Frontu Północno-Zachodniego w pobliżu Diemianska. Uznając niepowodzenie operacji, Stawka na mocy dyrektywy z 27 lutego nakazała żołnierzom czasowo przerwać ofensywę i okopać się na zdobytych do tej pory pozycjach.