Odnowiona w 1935 roku figura do 15 października 1943 stała na mensie ołtarzowej w ustawionej w piątym od zachodu przęśle północnej nawy bocznej lubiąskiego kościoła klasztornego. W trakcie ewakuacji dzieł sztuki z Lubiąża trafiła do składnicy w kościele klasztornym w Lubomierzu. Na przełomie 1944 i 1945 została przeniesiona do skrytki w Szklarskiej Porębie Średniej. W drugiej połowie października 1945 trafiła do składnicy muzealnej w pałacu Paulinum w Jeleniej Górze, skąd 8 grudnia 1945 została przeniesiona do kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie. W 1973 przeszła zachowawczą renowację. W 1978 uczestniczyła w wystawie Die Parler und die Schöne Stil w Schnūtgen-Museum w Kolonii.
Wygląd Pietà lubiąska jest wykonana z drewna lipowego, liczy 181 cm wysokości, 119,5 cm szerokości i jest pokryta polichromią i ornamentalną dekoracją barokową. Figura Marii jest z tyłu wydrążona, zaś postać Chrystusa jest pełnoplastyczna. Na silnie pobrużdżonym obliczu Matki Bożej rysuje się wyraz bólu i współcierpienia. Maria spogląda na martwe ciało Syna, spoczywające na Jej kolanach. Chrystus ma mocno odchyloną do góry i w prawy bok głowę. Jego lewa ręka spoczywa na lewej ręce Marii, zaś prawa opada w dół. Prawą ręką dźwiga ciężar ciała Jezusowego, które obrazuje ogrom cierpienia w trakcie Pasji i kaźni na krzyżu.