Szpital, w którym leczono pacjentów cywilnych oraz żołnierzy, podlegał zarówno Ministerstwu Zdrowia, jak Radzie Hrabstwa Londyn. Sargant wyraził swoją frustrację, kiedy doradcy medyczni Rady Hrabstwa Londyn próbowali ukrócić jego eksperymenty nad nowymi metodami leczenia, takimi jak terapia elektrowstrząsami i zabiegi psychochirurgiczne (zwane także leukotomią), jednak pisał, że „zazwyczaj w końcu udawało nam się dopiąć swego”Sargant 1967, 78. Pozwolono im na przykład na wykonywanie pojedynczych zabiegów psychochirurgicznych po uzyskaniu zgody doradców medycznych Rady. Kiedy nie wyrażali oni zgody na operację, Sargant obchodził zakaz wysyłając pacjentów do St George’s Hospital, gdzie operował ich Wylie McKissock (Eliot Slater tymczasowo sprawował tam funkcję ordynatora oddziału psychiatrii). Nazywał to „czynieniem dobra przez podstęp”Sargant 1967, 84-5. Jednak jego krytycy postrzegali go jako osobę o skrajnych poglądach, okrutną, nieodpowiedzialną i niechętnie słuchającą rad innych. Niektórzy byli zdania, że powoduje nim tłumiony gniew, nie zaś chęć niesienia pomocy innymSargant 1967, 121. Do operacji, które niosły ze sobą znaczne ryzyko zgonu, zaburzeń osobowości, napadów padaczkowych i nietrzymania moczu, Sargant wybierał pacjentów neurotycznych, zwłaszcza dręczonych obsesyjnymi myślamiJackson 1954.