Po 1400, gdy Perugią zaczęła rządzić rodzina Viscontich, Braccio ponownie walczył jako najemnik dla różnych panów italskich.
W 1402 po śmierci Gian Galeazza Viscontiego był najemnikiem papieskim, występując przeciwko stronnikom panów Perugii. Gdy w 1403 papież Bonifacy IX zawarł układ z Księstwem Mediolanu, pod kontrolą państwa papieskiego znalazły się Bolonia, Perugia i Asyż. Członkowie szlacheckich rodzin Perugii zapewnili sobie ochronę, wymuszając na papieżu zakaz zbliżania się do miasta dla wcześniej z niego wydalonych.
W 1404 Braccio znowu najął się do służby u Alberica da Barbiano. U boku Lorenza Attendolo walczył przeciw Faenzy i państwu papieskiemu. Sławy przysporzyły mu posunięcia militarne przeciwko wojsku papieskiemu. Nad rzeką Reno w Emilii-Romanii Braccio wybudował trzy mosty, co przyczyniło się do wygranej z wojskami hrabiego Cunio. Sukces zapewnił mu nadanie tytułu kawalera i od tego czasu w jego herbie rodowym umieszczane były insygnia hrabiego Cunio. Wkrótce musiał opuścić obóz Alberica. Któryś z zazdrosnych towarzyszy oskarżył go bowiem przed dowódcą, iż czyha na jego życie. Ostrzeżony przez żonę hrabiego Cunio Braccio umknął pod osłoną nocy. Jakiś czas potem Alberico ponownie dążył do przyciągnięcia Braccio do swojej armii.