Ten jednak pozostał niewzruszony i nigdy nie stanął w jednym szeregu z tym, który zaplanował go wcześniej zabić.
W 1406 Braccio wraz z innymi banitami z Perugii walczył przeciwko miastu. Rok później uformował oddział, który pobierał haracz od różnych miast i osiedli w Emilii-Romanii i w dolinie górnego Tybru. Główną bazę dla tych najazdów stanowiło Sansepolcro w Toskanii. W maju 1407 mieszkańcy Rocca Contrada w Marchii zaoferowali mu tytuł pana miasta w zamian za pomoc w walce z markizem Fermo Ludovico Miglioratim, który przystąpił do oblężenia miasta. Braccio przyjął propozycję, zajmując Monte Conero, najeżdżając terytorium Fano, gdzie przejął część zamków. Po zawarciu pokoju z Miglioratim Braccio przeszedł na służbę Władysława andegaweńskiego, króla Neapolu. Braccio utrzymywał wówczas armię składającą się z 1200 rycerzy i 1000 żołnierzy, którym wypłacał żołd wynoszący w sumie 14000 florenów.
W 1408 Perugia poddała się królowi Władysławowi andegaweńskiemu. Zawierając pakty pokojowe zapewniła sobie jednak ochronę przed banitami i ich poplecznikami. W ten sposób Braccio po raz kolejny nie mógł wrócić do rodzinnego miasta. Postanowił udać się do Ankony i ogłosił się nieprzyjacielem Władysława. Zajął Jesi.