thumb|250px|Ashigaru uzbrojeni w tanegasimy, rodzaj arkebuzów. – lekko uzbrojeni i opancerzeni piesi żołnierze w feudalnej Japonii, stanowiący trzon armii władców feudalnych, daimyō, w okresie Sengoku. thumb|Współcześni Japończycy przebrani za ashigaru.
Opis Pierwsza oficjalna wzmianka o ashigaru pojawiła się około 1300 r. Jednak kluczowy moment, w którym wykorzystano tych lekkozbrojnych żołnierzy przypada podczas wojny Ōnin (1467–1477), kiedy sengoku-daimyō radykalnie zmienili sposoby i metody walki, uzupełniając armię złożoną początkowo z lojalnych samurajów, licznymi oddziałami "lekkonogich", przez co niskim nakładem kosztów można było szybko zorganizować znaczącą liczbę żołnierzy.
Ashigaru byli werbowani głównie wśród bezrolnych chłopów, pracowników świątyń, bezdomnych, biedoty miejskiej i drobnych rzezimieszków (stąd często ci wojownicy nie posiadali nazwisk). Dowodzenie taką zbieraniną zmieniło bitwy w chaotyczne bijatyki, do momentu kiedy panowie feudalni zdali sobie sprawę z tego, że powinno się ashigaru zdyscyplinować oraz zagwarantować im ciągłość służby. Niskie morale i kiepskie wyszkolenie powodowały, że ci żołnierze nie mieli skrupułów w podpalaniu i okradaniu świątyń, rujnowaniu arystokratycznych posiadłości, przechodzeniu na stronę nieprzyjaciela.