Przywódcy epiroccy, obawiając się kary z powodu jego oszczerstw, zostali zmuszeni do wybrania strony króla Perseusza.
Rządy w Epirze Gdy Perseusz został pokonany w r. 167 p.n.e., Charops z Nikiaszem posłował do Rzymian, by pogratulować im zwycięstwa. Zgadzając się na likwidację królestwa Macedonii przez Rzymian, starał się przypodobać rzymskiemu wodzowi Emiliuszowi Paulusowi w Amfipolis. Wyeliminował swych wrogów politycznych poprzez wskazanie ich jako zwolenników Perseusza, dzięki czemu mógł objąć władzę nad swoją ojczyzną. Charops, z pomocą oddanych sobie ludzi, mordował mieszkańców na agorze, w ich własnych domach czy na polach i drogach. Konfiskował ich majątki. Następnie postanowił proskrybować bogatych ludzi, dzięki czemu mógł wyłudzać od nich pieniądze. Mężczyznom zabierał samodzielnie, a kobietom za pośrednictwem matki Filotis. Pomimo to proskrybowane osoby zostały osądzone przez sąd ludu. Tłum w mieście Foinike, zastraszony przez Charopsa, skazał proskrybowanych nie na wygnanie lecz na śmierć, jako wrogów Rzymian. Część proskrybowanych uciekła.