Postulaty głoszone przez ruch Fennomanów, na czele których stał Johan Vilhelm Snellman, doprowadziły do rozwoju fińskojęzycznej prasy i uświadomiły potrzebę zrównania ze szwedzkim języka, którym mówiła większa część ludności kraju. Jego główne hasło brzmiało: "Szwedami już nie jesteśmy, Rosjanami nie możemy być, bądźmy więc Finami". Na Uniwersytecie Helsińskim dochodziło do zażartych sporów o rolę, jaką powinien pełnić język fiński. Wieloletnie wysiłki ruchu Fennomanów doprowadziły do wydania w 1863 roku edyktu, który nadawał fińskiemu status języka urzędowego, zrównując go ze szwedzkim. Zaczął on obowiązywać w sądach, urzędach, a także w średnim i wyższym szkolnictwie. Nastąpił burzliwy rozwój literatury i prasy fińskiej, a wśród szwedzkojęzycznej klasy wyższej zaczęła się budzić świadomość narodowa, która zaczęła uczyć się języka fińskiego, a z czasem posługiwać się nim w życiu codziennym. Wiązała się z tym też fennicyzacja nazwisk. Stopniowy rozwój przemysłu skłonił do osiedlania się w Helsinkach chłopów z bardziej odległych części kraju, którzy mówili wyłącznie po fińsku. Sprawiło to, że zaistniała potrzeba tworzenia dla nich szkół i odprawiania nabożeństw w zrozumiałym dla nich języku. Wciąż posługiwały się nim głównie niższe warstwy społeczeństwa.