Według statystyk z 1870 roku po fińsku mówiło jedynie 6% fińskiej arystokracji (po szwedzku 75%), 25% przedstawicieli drobnej burżuazji i 34% klasy robotniczej, a ogółem ludność fińskojęzyczna stanowiła 25,9% mieszkańców. Stale jednak wzrastał odsetek osób, dla których fiński był językiem ojczystym, a w 1890 roku grupa ta stała się większością. Szczególnie dominowała ona w robotniczej dzielnicy Kallio i na obrzeżach miasta, jednak w leżącym w centrum miasta Kruununhaka wciąż zdecydowanie dominowała ludność szwedzkojęzyczna.O ile w 1880 roku na obrzeżach miasta po fińsku mówiło ok. 50% ludności, o tyle w scisłym centrum ok. 25%. Wzrastał też odsetek osób, którzy na co dzień posługiwali się obydwoma językami, a tendencja ta nasiliła się na początku XX wieku. Szczególnie rozwijała się znajomość fińskiego wśród osób mówiących po szwedzku. W 1930 roku już 82% z nich znało również fiński. Stały napływ ludności i interakcje pomiędzy dwiema głównymi grupami językowymi doprowadziły do powstania tzw.