Niepewność przeżycia kolejnego dnia powodowała niekiedy chęć „życia chwilą”, co oddał Giovanni Boccaccio w Dekameronie (1353)Boccaccio „Dekameron” Wprowadzenie Fordham.edu..
Nazewnictwo Ówcześni ludzie określali ją zazwyczaj jako „wielki pomór” bądź „wielką zarazę”J.M. Bennett iC. W. Hollister, Medieval Europe: A Short History (New York: McGraw-Hill, 2006), s. 326., a pisarze – „wielką śmiertelność”. Określenie „czarna” w stosunku do XIV-wiecznej epidemii pierwszy raz pojawiło się w XVI-wiecznych kronikach szwedzkich i duńskich. Wydaje się, że nie odnosiło się ono – wbrew potocznym opiniom – do rozległych zmian martwiczo-zgorzelinowych w skórze chorych, nadających jej czarną barwę, ale raczej czerni jako symbolu strachu i smutku, dla podkreślenia grozy i tajemniczości zarazyS. Barry and N. Gualde, „The Biggest Epidemic of History” (La plus grande épidémie de l’histoire), L’Histoire n°310, (2006), s. 38.. Niemiecki lekarz Justus Hecker zasugerował, że do błędnego przetłumaczenia łacińskiej nazwy atra mors („straszna / czarna śmierć”) doszło w Skandynawii, kiedy opisywał on epidemię w 1832 w swojej publikacji Der schwarze Tod im vierzehnten Jahrhundert. Praca ta została przetłumaczona w następnych latach na angielski jako The Black Death in the 14th century i zyskała sporą popularność.