Czarliński II (Sówka odmienny): Sowa ze złożonymi skrzydłami siedzi na gałęzi wygiętej łukowato. Barwy nieznane, klejnotu, hełmu, korony i labrów brak.
Najwcześniejsze wzmianki Wariant podstawowy wymieniany przez Ostrowskiego (Księga herbowa rodów polskich), Niesieckiego i Bonieckiego (Herbarz polski). Wariant Ia pochodzi od Dachnowskiego (Herbarz szlachty Prus Królewskich z XVII wieku), przytacza go także Ostrowski (jako Sowa II) i Franciszek Piekosiński (Herold Polski). Wariant Ib pojawia się u Ostrowskiego (jako Sowa III). Wariant II to herb z nagrobka Barbary Czarlińskiej z Czarlina, zmarłej 23 stycznia 1620, znajdujący się w kościele Dominikanów w Tczewie.
Rodzina Czarlińskich Średniozamożna rodzina szlachecka biorąca nazwisko od wsi Czarlin na Kociewiu. Jej protoplastą miał być rycerz Minaute z Czarlina, wymieniany w latach 1334, 1346, 1352. Pragert podejrzewa, że był to rycerz pruski, osiadły na Pomorzu Gdańskim. Kolejne wzmianki o rodzinie pochodzą z 1452 (Baltazar, Krzysztof), 1487 (de Schedlin Czarlińska), 1565 (Krzysztof, Paweł, Jurek, dzierżawcy Rękieczkie (Klonówka) pod Gniewem), 1570 (Andreas a Schedlin w Żelistrzewie, Andreas a Schedlin w Łostowicach, Paulo a Schedlin w Lubieszynie, Krzysztof Czarliński w Klonówce).