W latach późniejszych ród dzielił się na wiele linii, dziedziczących na Kaszubach, Kociewiu, ziemi chełmińskiej, dobrzyńskiej i Prusach Wschodnich. W wieku XVII i XVIII oprócz gniazdowej miejscowości, posiadali jeszcze działy we wsiach: Bałdowo, Biemierko, Bukowiec, Pawłowo, Stanisławie, Sucumin, Szpęgawsk, Ulkowy, Warcimierko, Cieszenie, Kobysewo, Kujaty, Młynek, Niesiołowice, Podjazy, Węsiory, Czeczewo, Dobrzewino, Karczemki, Kczewo, Kłosowo, Tokary, Żelistrzewo. Jeden z członków rodziny miał nawet posiadać dobra pod Kownem. Czarlińscy nie piastowali wysokich urzędów, ale posłowali na sejmy, dzierżawili starostwa i obsadzali niższe urzędy. Czarlińscy byli prawdopodobnie chowani w jednej z kaplic bocznych kościoła Podwyższenia Krzyża Świętego w Tczewie. Znani są: ławnicy tczewscy: Krzysztof Czarliński 1550-1565, Jan w 1592, Krzysztof 1606-1621, Hektor 1606-1622, Jan 1634-1663, który był także wicewojewodą pomorskim w latach 1660-1663, Samuel 1664-1676, który był także sędzią tczewskim w latach 1676-1688, ławnik świecki Stanisław w latach 1744-1767. Jan Karol, zmarły 1665 miał być opatem pelplińskim od 1649. Samuel był wojskim derpskim i posłem z pomorskiego na sejm elekcyjny w 1674.