Mężczyzna mógł mieć żonę, nałożnicę oraz pozbawioną praw niewolnicę (niekiedy żony same wyszukiwały nałożnice dla męża), ale prawo mojżeszowe wspierało monogamię.
Cudzołóstwo było zabronione i w przypadku kobiet surowo karane, nawet ukamieniowaniem – zarówno kobiecie, jak i jej kochankowi groziła śmierć (Pwt 22, 13-29). Księga Liczb mówi o żonie rozpustnej, zdradzającej męża cieleśnie za plecami męża, że dopuściła się nieczystości w ukryciu. Gdy mąż posądzał żonę, kapłani dawali jej do wypicia wodę gorzką, która w przypadku prawdziwej winy miała ściągnąć przekleństwo: łono jej spuchnie, a biodra zwiotczeją i będzie owa kobieta przedmiotem przekleństwa pośród swego ludu. Jeśli jednak ta kobieta nie stała się nieczysta, lecz przeciwnie – jest czysta – pozostanie bez szkody i znowu będzie rodzić dzieci (Lb 5, 11-31). Halacha szczegółowo reguluje kwestie seksualne: współżycie powinno dawać żonie satysfakcję, a jego wymuszanie jest zakazane. Zabronione jest także pożycie płciowe w czasie żałoby, w stanie nietrzeźwym i podczas miesiączkowania.