Nastawienie judaizmu do prostytucji także ulegało zmianie. W okresie przedmojżeszowym nie była ona karalna, ale już w Torze nałożono karę śmierci za prostytucję (oraz stosunek przerywany i zoofilię). . Tradycja nie określa wieku stosownego dla zamążpójścia kobiet (więc możliwe to było także w wieku dziecięcym), natomiast mężczyzna powinien się ożenić nie później niż w wieku 18–30 lat. Starokawalerstwo jest potępiane jako sprzeczne z naturą.
W czasach przedmojżeszowych dopuszczano małżeństwo rodzeństwa z jednego ojca, lecz nie z jednej matki. W kodeksie Prawa Mojżeszowego stosunki płciowe między krewnymi .
Zwyczaje i obrzędy ślubne thumb|upright=1.2|Współczesne wesele żydowskie (Wiedeń, 2007) Tradycyjnie dla wierzących żydów ożenek jest po to, by założyć liczną rodzinę i cieszyć się dziećmi (por. Ps 1). Dawniej z powodów kulturowych i religijnych, m.in. skromności i czystości, kojarzeniu małżeństw pomagał swat (szadchan, ang. matchmaker) lub swatka. Jeżeli para wyraża zgodę na małżeństwo, odbywają się rozmowy między rodzinami w celu ustalenia wysokości posagu i innych szczegółów, zakończone podpisaniem wspólnego dokumentu (tenaim) podczas uroczystych zaręczyn (kidduszim).