Kamień węgielny pod budowę nowej siedziby szkoły realnej według projektu Emanuela Rosta został położony 30 lipca 1863 w północnej części bielskiego placu kościelnego. Środki na jej powstanie pochodziły z funduszy własnych parafii, dotacji państwowej, środkom pozyskanym z funduszu Bratniej Pomocy im. Gustawa Adolfa oraz ofiarom z austriackich parafii ewangelickich, natomiast drewno zostało przekazane bezpłatnie przez miasto Bielsko. Prace zostały zakończone w marcu 1866.
W 1867 w budynku szkoły realnej rozpoczęło działalność również seminarium nauczycielskie. Plany założenia tej instytucji zostały przekazane Ministerstwu Oświaty w 1864. Miała być ona wzorcową dla całego kraju placówką tego typu, jednak założenia te nie zostały wdrożone z uwagi na sprzeciw ministerstwa wobec znacznego rozbudowania formy jej prowadzenia. W 1867 projekt trzyletniego seminarium został zatwierdzony przez cesarza Franciszka Józefa I, wobec czego pastor Theodor Haase sprowadził do miasta wybitnego pedagoga Karla Volkmara Stoya w celu organizacji działalności instytucji. Stoy zatrudnił do pracy w seminarium znakomitych nauczycieli z Niemiec. Inauguracja działalności bielskiego męskiego ewangelickiego seminarium nauczycielskiego miała miejsce 9 grudnia 1867, a jego siedzibą stał się budynek współdzielony ze szkołą realną.