Uruchomiona tu została także męska szkoła ludowa. W kwietniu 1868 Karl Volkmar Stoy wyjechał do Niemiec. Seminarium nauczycielskie było do końca XIX jedyną tego typu instytucją przygotowującą do pracy nauczycieli na terenie Austro-Węgier i charakteryzowało się najnowocześniejszym programem nauczania.
W latach 1868–1870 na potrzeby seminarium wybudowano alumneum (internat) z 86 miejscami, położone przy Alumneumgasse (współczesna ul. Modrzewskiego). Środki finansowe na jego powstanie zostały zebrane przez fundację działającą od 1868 i założoną przez zamieszkałego w Paryżu Paula Eugeniusza Lauerbacha, pochodzącego z Bielska. Zamieszkali w alumneum uczniowie, poza zakwaterowaniem, byli objęci pełnym wyżywieniem oraz nadzorem pedagogicznym. Pobyt w placówce był płatny w wysokości 100 złotych reńskich, jednak dla uczniów wywodzących się z biedniejszych rodzin wprowadzono stawki obniżone.
W 1869 weszła w życie nowa ustawa o szkolnictwie. W związku z wprowadzeniem nowych, wyższych wymagań edukacyjnych dla przygotowujących się do pracy w placówkach szkolnych, zarówno państwowych, jak i prywatnych, w 1873 seminarium rozpoczęło naukę w cyklu czteroletnim, a jego nazwę zmieniono wówczas na Instytut Kształcenia Nauczycieli.