Prosił Ministerstwo o przyznanie luteranom kościoła Apostołów Piotra i Pawła.
W końcu 1950 powiat węgorzewski zamieszkiwało 437 rodzin ewangelickich, które stanowiło 1207 osób. Parafie luterańskie działały w Węgorzewie, a także w Kruklankach i Baniach Mazurskich. Wszystkie były obsługiwane przez ks. Edmunda Szajera z parafii w Wyydminach. Nabożeństwa prowadzone były jednak rzadko, najczęściej odbywały się one we wsi Sołdany - co 6 tygodni. Według listu duszpasterza miejscowych wiernych do seniora diecezji z lutego 1952, kaplica, która miała być przekazana ewangelikom z Węgorzewa, była w bardzo złym stanie technicznym, a nabożeństwa nie odbywały się od grudnia poprzedniego roku.
W 1952 parafii został ostatecznie przydzielony kościół św. Krzyża. Proboszczem-administratorem węgorzewskiej parafii był tym czasie ks. Eugeniusz Sauter z parafii w Wydminach. 14 grudnia 1952 miało miejsce uroczyste otwarcie kościoła, w którym oprócz proboszcza udział wzięli także prezes Synodu ks. Zygmunt Michelis oraz radca Konsystorza ks. Robert Fiszkal.
Od lutego 1953 administrację nad parafią w Węgorzewie objął ks. Rudolf Mrowiec z Giżycka. W marcu 1953 prowadził on w mieście nabożeństwa co dwa tygodnie, miały miejsce również nauki przedkonfirmacyjne. Od połowy maja 1954 zarząd objął nowy proboszcz giżycki, ks.