Pierwsza z nich zaprezentowała projekt samolotu oznaczonego jako XSB2A-1 (późniejszy Brewster SB2A Buccaneer). Samolot nigdy nie spełnił pokładanych w nim nadziei i US Navy nie wykorzystała go w operacjach bojowych. Maszyna Curtissa, XSB2C-1, wymagała tylu modyfikacji i poprawek, że weszła do służby dopiero w 1943 roku pod nazwą Curtiss SB2C Helldiver. W zaistniałej sytuacji, na początku lutego 1941 roku, Bureau of Aeronautics rozesłało kolejne zapytanie ofertowe, na nowy, dwuosobowy zwiadowczy bombowiec nurkujący. Nowością w wymaganiach stawianych nowej konstrukcji była zdolność do przenoszenia torped. We wcześniejszych samolotach tej klasy, uzbrojenie torpedowe pojawiło się dopiero na etapie modyfikacji gotowej maszyny. Samolot miał być napędzany silnikiem firmy Wright R-3350 Double Cyclone w układzie podwójnej gwiazdy. Swoje zainteresowanie projektem wyraziły wytwórnie Brewster, Chance Vought, Naval Aircraft Factory, Curtiss oraz Douglas. Do realizacji wybrano projekty dwóch ostatnich.