Projekt 30 czerwca 1941 roku Douglas podpisał kontrakt (NOs-88707) na budowę dwóch prototypów oznaczonych jako XSB2D-1 o numerach seryjnych BuNo 03551 i 03552. Szczegółowe wymagania marynarki opisywały konstrukcję bardzo skomplikowaną w budowie. Wymagano, aby samolot zaopatrzony był w podwozie z przednim podparciem, dwie wieżyczki strzeleckie umieszczone na grzbiecie i z dołu kadłuba samolotu, uzbrojone w sprzężone karabiny maszynowe. Przewidywano, że skrzydła będą posiadały płaski profil i klapy szczelinowe zapewniające odpowiednio dużą siłę nośną. Ograniczenia związane z użytkowaniem samolotu na pokładach lotniskowców wymusiły zastosowanie płata o stosunkowo małej powierzchni nośnej, a rozpiętość samolotu z rozłożonymi skrzydłami nie mogła być większa niż 7,92 m. Aby zapewnić odpowiednią siłę nośną oraz możliwość przeprowadzania przez samolot ataków w locie nurkowym, konstruktorzy zastosowali laminarny profil skrzydła ze skomplikowanym układem klap z podwójnymi slotami. Na obu powierzchniach płata zamontowano szczelinowe hamulce aerodynamiczne. Obecność w kadłubie dużej komory bombowej wykluczała możliwość chowania podwozia głównego do kadłuba. Tym samym jedynym możliwym miejscem do schowania kół podwozia głównego pozostały i tak już mocno skomplikowane konstrukcyjnie skrzydła.