Pierwszy z nich, USS „Midway” wszedł do służby już po zakończeniu II wojny światowej. Cały program budowy samolotu anulowano w czerwcu 1944 roku. Próbą ratowania włożonych środków i rozpoczętej już produkcji seryjnej miała być wersja jednomiejscowa samolotu oznaczona jako Douglas BTD Destroyer, ale i ta maszyna zawiodła oczekiwania marynarki.
Konstrukcja Destroyer był wolnonośnym, dwuosobowym, całkowicie metalowym średniopłatem. Trójpodporowe, chowane podwozie z przednim podparciem. Do napędu użyto 18-cylindrowego, chłodzonego powietrzem silnika Wright R-3350-14 w układzie podwójnej gwiazdy napędzającego trójłopatowe śmigło o zmiennym skoku. Usterzenie klasyczne, składane skrzydła w celu możliwości hangarowania samolotu na pokładach lotniskowców.
Uzbrojenie Maszyna uzbrojona była w cztery karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm zamontowane w skrzydłach oraz dwa tego samego kalibru w wieżyczkach strzeleckich, po jednym w górnej i dolnej. W komorze bombowej samolot mógł przenosić dwie bomby o masie do 726 kg. Zamiast bomb w komorze możliwe było przenoszenie dwóch torped oraz dwóch bomb o masie 147 kg każda lub bomb głębinowych na zewnętrznych węzłach.
Bibliografia
Kategoria:Amerykańskie samoloty bombowe II wojny światowej Kategoria:Bombowce nurkujące SB2D Kategoria:Amerykańskie samoloty torpedowe II wojny światowej Kategoria:Amerykańskie samoloty pokładowe Kategoria:Samoloty bombowe z napędem śmigłowym