Generał zakonu Paweł Constabilis odwołał Łukasza do klasztoru lwowskiego. Melchior był definitorem na kapitule w Warce (1551), Lwowie (1556), Łowiczu (1565) i Lublinie (1570).
Jako kaznodzieja generalny zakonu prowadził bardzo energiczną działalność kontrreformacyjną, m.in. na stanowisku spowiednika Zygmunta Augusta, które zajmował prawdopodobnie od 1559. Towarzysząc królowi na sejmy (miał wygłosić kazania na 16 sejmach), starał się paraliżować działalność różnowierców, zmierzającą do ograniczenia politycznych uprawnień biskupów, a przede wszystkim nie dopuścić do zwołania synodu narodowego, współdziałając w tej sprawie blisko ze Stanisławem Hozjuszem. Na naradzie biskupów, odbytej podczas sejmu piotrkowskiego w 1559, wystąpił ostro przeciw zwołaniu synodu prowincjonalnego z udziałem różnowierców. Dużą aktywność wykazał zwłaszcza podczas sejmów 1563/1564, współpracując ściśle z nuncjuszem F. Commendonem w obronie interesów Kościoła katolickiego. Obdarzony talentem kaznodziejskim i dużą siłą oddziaływania, zdobył popularność zwłaszcza w środowiskach miejskich (np. w Poznaniu). Jego postylle krążyły w odpisach, a z kazań, których nie ogłaszał drukiem, jedno zachowane w zbiorach biblioteki klasztoru na Jasnej Górze, pisane po polsku, zawiera ostrą krytykę tak świeckich, jak i duchownych.