W 1561 kazał śpiewać podczas mszy modlitwę "Contere Domine" w intencji triumfu Kościoła nad heretykami, w 1575 otrzymał dla siebie i dla swoich następców na prowincjalstwie prawo zakładania bractw różańcowych w celu upowszechniania kultu maryjnego. W 1583 opublikował w Krakowie krótkie pisemko polemiczne przeciw Bernardowi Ochinowi (Epistola deploratoria...), w 1584 wydał "Expositio missae domini Hugonis cardinalis O. P."

Melchior z Mościsk uznawany jest za ostatniego papieskiego inkwizytora na ziemiach polskich. O szczegółach pełnienia przez niego tej funkcji wiadomo jednak bardzo niewiele, w szczególności nie jest znana data jego nominacji. Na dodatek opublikowane dotąd urzędowe źródła dominikańskie (regesty generałów zakonu, akta kapituł generalnych i prowincjonalnych) nigdy nie tytułowały go jako inkwizytora. Według piszącego w 1594 dominikanina Seweryna Lubomelczyka był on inkwizytorem generalnym we Lwowie już w chwili pierwszego wyboru na prowincjała w 1558. Wiadomo też, że w 1565 otrzymał od papieża Piusa IV breve nadające mu prawo rozgrzeszania heretyków, co na mocy niedawnych rozporządzeń papieża Pawła IV zastrzeżone było do kompetencji inkwizytorów.