Oblężenie Gdańska – po odwrocie z Rosji pod koniec 1812 r. francuski garnizon miasta został oblężony przez wojska rosyjsko-pruskie wspierane przez brytyjską Royal Navy w 1813 roku. Po 11 miesięcznym oblężeniu obrońcy skapitulowali.
Odwrót i przygotowania do obrony W latach 1807–1812 fortyfikacje Gdańska zostały odbudowane i dodatkowo wzmocnione przez nowe dzieła. Wznoszono redity, lunety i szańce przed główną linią obrony. Nowe szańce budowano na wzgórzach w okolicy Cygańskiej góry, a także na wyspie Ostrów i wzdłuż Wisły, aż ku jej ujściu. Jednak do czasu oblężenia nie wszystkie prace zostały w pełni zrealizowane.
Po klęsce Wielkiej Armii, Napoleon Bonaparte nie do końca zdawał jeszcze sobie sprawę, ze skali porażki. Jeszcze 4 grudnia liczył, że uda mu się zatrzymać Rosjan na linii rzeki Niemen. Drugą linię obrony miały tworzyć twierdze Królewiec, Gdańsk i Poznań, a trzecią opartą o Odrę (Kostrzyń) i twierdze Księstwa Warszawskiego (Toruń, Modlin, Zamość, Kraków). Ich zadaniem było maksymalne opóźnienie marszu wojsk rosyjskich i pozwolenie Napoleonowi na zebranie nowych sił.
5 grudnia Bonaparte oddaje dowództwo marszałkowi Muratowi, towarzyszący cesarzowi gen.