Prace budowlane rozpoczęły się w sierpniu 1927 roku od wybudowania stacji kolejowej Naharajim i niewielkiego osiedla Tel Or dla robotników. Budowa trwała pięć lat i dała zatrudnienie około trzem tysiącom ludzi. Wielu z nich codziennie dojeżdżało pociągami na tutejszą stację kolejową.
Projekt budowy elektrowni zakładał stworzenie całego systemu zbiorników retencyjnych, kanałów wodnych i zapór, dzięki którym woda z rzeki Jarmuk była doprowadzana do elektrowni. Natomiast odprowadzenie wody odbywało się do rzeki Jordan. Prace budowlane zostały przerwane przez wielką powódź, która w dniu 13 lutego 1931 roku mocno uszkodziła elektrownię. Przepływ wody podczas powodzi oszacowano na 1200 m³/s. Była to dwukrotnie większa wielkość niż zaplanowano, w wyniku czego naruszony został główny południowy kanał wodny odprowadzający wodę z elektrowni do Jordanu. Pracownicy byli chętni pracować przy naprawach bez wynagrodzenia, jedynie za wyżywienie. Dzięki temu Rutenbergowi udało się szybko usunąć szkody i już zimą 1932 roku rozpoczęto pierwsze rozruchy trzech turbin wodnych (przygotowane było jeszcze miejsce na czwartą turbinę). Elektrownia posiadała zdolność produkcyjną na poziomie około 18 MW energii elektrycznej.