Uroczystość oficjalnego otwarcie elektrowni nastąpiła w dniu 9 lipca 1932 roku, z udziałem Wysokiego Komisarza Mandatu Palestyny sir Arthura Wauchope oraz emira Abdullaha I. Sąsiednie osiedle rozbudowano i przeznaczono na miejsce zamieszkania dla robotników elektrowni i ich rodzin. Pomimo swoich niewielkich rozmiarów posiadała ona przychodnię zdrowia, przedszkole, szkołę i w całości była zelektryfikowana. Dla społeczności żydowskiej była ona niezwykle ważna, gdyż była to pierwsza żydowska osada po wschodniej stronie rzeki Jordan. Było to terytorium Emiratu Transjordanii, jednak Syjoniści patrzyli na całość tych ziem jako na Ziemię Izraela.
Tymczasem w Palestynie narastał konflikt izraelsko-arabski, i w poszukiwaniu rozwiązania problemów w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona podział Mandatu Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Arabowie odrzucili tę Rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Palestynie. Rezolucja ONZ nie dotyczyła Naharajim, które znajdowało się w sąsiednim państwie. Pomimo to, Golda Meir jako przedstawiciel organizacji syjonistycznych, dwukrotnie spotkała się z emirem Abdullahem I.