Brytyjska taktyka nie była zbytnio skuteczna w związku z ograniczonymi możliwościami ówczesnych okrętów podwodnych, które miały znacznie niższą prędkość podwodną niż nawodną oraz bardzo krótki zasięg podwodny. W maju 1917, (ówczesny Director of Naval Construction) zaproponował budowę nowej klasy okrętów podwodnych, osiągających dużą prędkość podwodną, których zadaniem miało być przede wszystkim polowanie na okręty podwodne przeciwnika. Okręty te były określane mianem anti-submarine submarine i submarine destroyer of submarines, współcześnie okręty podwodne tego typu znane ją jako hunter-killer („myśliwskie okręty podwodne”).
Zaprojektowanie i akceptacja rewolucyjnego projektu pierwszych „podwodnych myśliwców” trwała sześć miesięcy i zamówienie na budowę 12 okrętów tego typu zostało złożone w listopadzie 1917.
Opis konstrukcji thumb|Przekrój wzdłużny okrętu typu R; zwraca uwagę kroplowy kształt kadłuba Okręty typu R były jedynymi okrętami podwodnymi z okresu I wojny światowej zaprojektowanymi specjalnie do polowania na wrogie okręty podwodne. Podstawowym priorytetem projektu, któremu zostały podporządkowane wszystkie inne cechy okrętu, było nadanie mu maksymalnej prędkości podwodnej.