Boris Siergiejewicz Piermikin, ros. Борис Сергеевич Пермикин (ur. w Rewdzie, zm. 11 marca 1971 w Salzburgu) – rosyjski wojskowy (generał), dowódca 3 Armii Rosyjskiej w Polsce podczas wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920, emigrant, oficer sztabowy Kozackiej Brygady Kawalerii pod koniec II wojny światowej.
Życiorys W 1914 r. został studentem uniwersytetu w Petersburgu, ale przerwał studia z powodu ochotniczego wstąpienia w szeregi 9 Bugskiego Pułku Ułanów. Brał udział w I wojnie światowej. W poł. stycznia 1915 r. awansował do stopnia praporszczika, zaś w czerwcu 1916 r. – porucznika. Od 1917 r. w stopniu sztabsrotmistrza dowodził pododdziałem karabinów maszynowych 9 Bugskiego Pułku Ułanów. W 1918 r. zmobilizowano go do nowo formowanych wojsk bolszewickich. Objął dowodzenie szwadronu 3 Piotrogradzkiego Pułku Kawalerii. Pod koniec października tego roku podczas walk w rejonie Pskowa przeszedł na stronę Białych. W listopadzie sformował 17-osobowy pododdział wojskowy, na czele którego nocą dokonał desantu na jednej z Wysp Tałabskich na Jeziorze Pejpus. Wziął tam do niewoli sztab bolszewicki. Następnie przeprowadził werbunek okolicznej ludności i powrócił do Pskowa, gdzie utworzył Batalion Tałabski. Dowodząc nim, zajął Wyspę Perrisar. W marcu 1919 r.