Batalion został rozwinięty w Pułk Tałabski, który w kwietniu tego roku skierowano na front pod Narwę. Boris S. Piermikin został mianowany rotmistrzem. Pułk uczestniczył w wiosennej ofensywie wojsk gen. Nikołaja N. Judenicza na Piotrograd. Pod koniec maja B. S. Piermikin awansował na pułkownika. Podczas jesiennego natarcia na Piotrogród dowodził 2 Brygadą Piechoty 2 Dywizji Strzeleckiej, od poł. października w stopniu generała majora. Pod koniec listopada, kiedy wojska białych prowadziły masowy odwrót, na krótko stanął na czele 5 Liwieńskiej Dywizji Piechoty. Pod koniec stycznia 1920 r. z Estonii wyjechał do Polski, gdzie pod koniec września tego roku w stopniu generała lejtnanta objął dowództwo nowo formowanej 3 Armii Rosyjskiej. Po krótkiej próbie przerwania się na Krym została ona w listopadzie internowana w Polsce. W okresie dwudziestolecia międzywojennego inwalida wojenny, mieszkał początkowo w Polsce, po czym przeniósł się do Francji, gdzie pracował w fabryce. Jesienią 1944 r. wyjechał do południowej Austrii. Wstąpił do nowo formowanej Kozackiej Brygady Kawalerii gen. Antona W. Turkula, zostając oficerem sztabowym. Po zakończeniu wojny pozostał w Austrii.
Linki zewnętrzne Biografia gen. Borisa S. Piermikina (jęz.