Postawa chłopów i feudałów wobec wkupnego Pierwsze "zakupy" nastąpiły w 1756 roku, ale sama realizacja projektu przebiegała opornie. Schlabrendorff, dla dalszej zachęty, nakazał aby przed sprzedażą właściciele doprowadzili sprzedawane posiadłości do dobrego stanu, to znaczy uzupełnili inwentarz oraz naprawili lub zbudowali nowe budynki gospodarcze. Działania Schlabrendorffa częściowo wsparł edykt królewski z 5 lipca 1764 nakazujący restytucję wszystkich gospodarstw chłopskich zlikwidowanych po roku 1723 jednak pomysł obniżenia należności za zakupywane ziemie oraz wymiaru pańszczyzny nie został zaakceptowany. Chłopi nie mieli pieniędzy, natomiast sekretarz wrocławskiej kamery wyjaśnił, że przyczyną sceptycznej postawy chłopów była niewiara poddanych w sprawiedliwość i uczciwe zamiary panów. Obawiano się, że warunki wkupnego nie będą dotrzymane a chłopi prędzej czy później podstępem lub siłą zostaną zmuszeni do opuszczenia ziemi. Schlabrendorff w cyrkularzu z 8 czerwca 1764 roku notował, że panowie chcą tak regulować, aby chłop na wykupionym gospodarstwie nie mógł się utrzymać. Minister, podtrzymując swoje zamiary, odciął pomoc losową oraz odszkodowania powojenne (wojny śląskie nadszarpnęły majątki posiadaczy) panom niestosującym się do zaleceń, równocześnie im nakazał płacenie wsparcia chłopom z własnych zasobów.