Landraci mieli ustalić winnych opóźnień, w przypadku panów nakładać kary pieniężne, natomiast w przypadku stwierdzenia winy chłopów nakazano ich zmuszać do akceptacji warunków. Panowie w swych sprawozdaniach uciekali się do oszustw i nie wykazali około 1200 lassyckich gospodarstw kmiecych oraz 4450 gospodarstw zagrodniczych. Wręczane dokumenty (Kaufbriefe) były przez chłopów ignorowane i nie odnosiły żadnego skutku. Po pewnym czasie chłopi sami je oddawali w ręce pana. Produkcją takich dokumentów, na odczepnego, często zajmował się właściciel we własnym zakresie (jego prawnik), nawet nie powiadamiając chłopa. W 1771 roku nowy landrat w powiecie kozielskim, po stwierdzeniu stanu faktycznego, kazał drugi raz wykupić już raz za poprzedniego landrata fałszywie kupione gospodarstwa. Zagadnieniem likwidacji lassyckiego posiadania następnie zajmował się Hoym i też bez skutku. Chłopi nie mieli pieniędzy i nie chcieli ryzykować długów, zaś feudałowie nie chcieli ponosić kosztów i tracić swoich praw. Mimo różnych przesłanek, obie warstwy w tej sprawie działały solidarnie. W 1798 roku wielkim trudem przeprowadzono nowe badania statystyczne. W powiecie kozielskim wykazały one, że gospodarstw lassyckich jest 644 wobec 827 z roku 1764.