Alfreda Fiderkiewicza i Juliusza Rydygiera.
20 grudnia 1939 osiadł wraz z żoną w Białymstoku, gdzie pracował najpierw w miejscowej fabryce pluszu, później był kolejno dyrektorem kina „Aurora” w Wołkowysku, kierownikiem administracji domów mieszkalnych w Białymstoku i przewodniczącym Rejonowego Komitetu Wykonawczego Rad Delegatów w Białymstoku. 24 czerwca 1941, po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej, został skierowany do pracy w lokalnym sztabie wojennym. Opuścił miasto z ostatnią grupą ewakuacyjną, kierując się na wschód. Pod Słonimem cała grupa znalazła się w okrążeniu, z którego Malinowskiemu udało się przedrzeć na zachód. Po wielodniowej tułaczce dotarł do Rogowa. W drugiej połowie 1941 r. przeniósł się do Warszawy, gdzie wstąpił do grupy „Proletariusz” i wpłynął na aktywizację grupy. W końcu stycznia 1942 przeszedł z nią do PPR. Od lutego do maja 1942 przyjeżdżał kilkakrotnie jako pełnomocnik KC PPR do okręgu częstochowsko-piotrkowskiego, pomagając miejscowym działaczom w pracach organizacyjnych. Od czerwca 1942 był sekretarzem Komitetu Obwodowego PPR w Krakowie. Przyczynił się do ożywienia działalności PPR w Krakowskiem i Rzeszowskiem. Aresztowany w styczniu 1943, po torturach przy ul. Pomorskiej i w więzieniu na Montelupich przewieziony został do Auschwitzu, a stamtąd 23 października 1943 do Buchenwaldu.