Wycug, wymowa, wyłamek – dożywotnie zabezpieczenie rodziny chłopa (rolnika) w sytuacji, gdy ze starości nie mógł już obrabiać gospodarstwa. Korzystający z tego zwyczajowego przywileju, stawał się wycużnikiem lub wymownikiem. Wyraz „wycug” jest półkalką niemieckiego Auszug o tym samym znaczeniu. W języku niemieckim wycużnika określano mianem Auszügler.

Za wywiązywanie się z pańszczyzny odpowiadał mężczyzna i prawo wymowy w zasadzie jego dotyczyło. W razie jego śmierci jednak wszelkie prawa przechodziły na kobietę. Mogła dobrać sobie pomocnika, wyjść za mąż lub, zwłaszcza w starszym wieku, po niespodziewanej śmierci męża zostać wycużniczką. Pomocy mógł też udzielić feudał - wyznaczał zastępcę, który ustępował z gospodarstwa, gdy któreś z dzieci kobiety osiągnęło pełnoletniość (24 lata). Gdy kobieta wyszła za mąż, do dziedziczenia prawo miały jej dzieci z pierwszego małżeństwa. Chłop (a w jego braku kobieta) decydował, które dziecko obejmie gospodarstwo. Jeśli wywiązywanie się z obowiązków pańszczyźnianych odbywało się bez problemów, pan zwykle w te sprawy się nie wtrącał (ale zawsze mógł).