Nieco inaczej wyglądała sprawa wycugu na ziemi dziedzicznej, zaś inaczej na ziemi lassyckiej. Ziemia uprawiana przez lassytę była ziemią folwarczną i poza osobistym wyposażeniem i przychówkiem z inwentarza żywego nie było na niej niczego, co nie byłoby pańskie (mówi to wprost ordynacja hipoteczna; wcześniej było to ujęcie zwyczajowe). Chcący skorzystać z prawa wycugu musiał uzyskać zgodę i pan albo dostarczał mu materiał i stolarzy na budowę budynku wycużnego, albo nakazywał udanie się w konkretne miejsce. Zawsze w lepszej sytuacji był gospodarz mający następców z rodziny. Starość spędzana przy pracującej rodzinie była rzeczą naturalną i pan – poza sytuacjami, gdy z jakiegoś powodu zmieniał gospodarza – nie interweniował. Jeśli kandydat na wycużnika panu podpadł, a nie miał następców w rodzinie, raczej na zabezpieczenie starości nie mógł liczyć. Ostatnią szansą takiego chłopa mogła być opieka ze strony gminy.
Z okresu przed zaborem Śląska przez Prusy (1742) trudno znaleźć jakieś dokumenty dotyczące tych spraw;