Tak długiego przetrwania tych zauropodów mogą też dowodzić inne skamieniałości z Afryki: odkryte w Maroku kości kończyny tylnej żyjącego w mastrychcie przedstawiciela Titanosauriformes o niepewnej pozycji filogenetycznej, wykazujące podobieństwa do kości bazalnych przedstawicieli grupy, oraz odkryta w Egipcie kość udowa żyjącego w mastrychcie przedstawiciela Titanosauriformes o niepewnej pozycji filogenetycznej, wykazująca podobieństwa do kości udowych brachiozaurów.
Oprócz A. adamastor w złożach Tadi odkryto też skamieniałości amonitów, szkarłupni, ryb, plezjozaurów i mozazaurów, co dowodzi, że dzisiejsze wybrzeże Angoli w późnej kredzie znajdowało się pod powierzchnią Atlantyku; szczątki okazu holotypowego Angolatitan adamastor prawdopodobnie zostały zniesione do morza po śmierci zwierzęcia. Miejsce na wybrzeżu Angoli, gdzie odkryto szczątki Angolatitan obecnie znajduje się na szerokości geograficznej 8°S; ponieważ Afryka zaczęła dryfować na północny wschód dopiero ok. 100 mln lat temu, a wcześniej dryfowała na południowy wschód, 90 mln lat temu miejsce odkrycia kości A. adamastor znajdowało się na szerokości ok. 24°S. Zdaniem autorów opisu A.