> pol. piec, ale ps. peklъ > pol. piekł -dti, -tti > -sti ps. jědti > jěsti > pol. jeść, ale ps. jědlъ > pol. jadł ps. pletti > plesti > pol. pleść, ale ps. pletlъ > pol. plótł pn, bn > n, stn > sn, bv > b ps. sъpnъ (sъpati (>pol. spać) + -nъ) > sъnъ > pol. sen (ale ps. sedmь > pol. siedem)
Przemiany samogłosek Po spółgłoskach miękkich (j, č, ž, š) o, y, ъ > e, i, ь. Natomiast ě > a (časъ < čěsъ). Stąd pochodzi różnica między odmianą w tematach na -o-, -a- a -jo-, -ja-.
W późniejszym okresie kъnęgъ > kъnędzь (ksiądz)
Prejotacja i prelabializacja W nagłosie (na początku wyrazów) przed i, ь, ě, e, ę, pojawiło się j. Analogicznie przed y, ъ pojawiło się w > v, co świadczy o tym, że y wówczas jeszcze brzmiało jak ū, a ъ jak u krótkie.
Leksyka wspólna z innymi językami z językami wczesnogermańskimi