Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia kapitana w korpusie oficerów administracyjnych dział gospodarczy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Później w szeregach 7 pułku piechoty Legionów brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1923, 1924 jako nadetatowy oficer Okręgowego Zakładu Gospodarczego nr II w Lublinie był przydzielony do 2 pułku artylerii ciężkiej w Chełmie. Został przeniesiony do korpusu artylerii Wojska Polskiego i zweryfikowany w stopniu kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1928 pozostawał oficerem 2 pułku artylerii ciężkiej. W 1931 był w tym pułku dowódcą dywizjonu. W marcu 1931 został przeniesiony do 3 dywizjonu artylerii konnej w Wilnie. W 1934 był kwatermistrzem dywizjonu. W 1934 został przeniesiony do Komendy Głównej Związku Strzeleckiego, która funkcjonowała w strkturze Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie.
Został powołany do składu polskiej ekipy narodowej na Letnie Igrzyska Olimpijskie 1936 w Berlinie. W wieku 41 lat w dniach 6–7 sierpnia 1936 uczestniczył w konkurencji pistoletu szybkostrzelnego odpadając po pierwszej serii.