Przedostatnia restauracja została podjęta przez Pracownię Restauracji Muzeum Watykańskiego w latach 1935–1938. Zakres prac obejmował konsolidację niektórych obszarów intonaco (wykończeniowej, najdelikatniejszej warstwy tynku, stanowiącej bezpośrednie podłoże pod fresk) we wschodniej części budowli, a także częściowe usunięcie sadzy i brudu.
Ostatnio przeprowadzone prace restauratorskie thumb|Fragment fresku Wygnanie z Raju – pociemniałe kolory, pęknięcia zaprawy, metalowe elementy (wcześniejsze próba stabilizacji pęknięć), zacieki od wody, wysolenia (azotan potasu) z zanieczyszczeniami oraz przemalowania thumb|Ten sam fragment – rozjaśnienie kolorów po oczyszczeniu fresku. Największe pęknięcia zostały wypełnione zaprawą i pomalowane na kolor dopasowany do otoczenia. Mniejsze pęknięcia są bardziej widoczne przez kontrast z jasną powierzchnią. Otoczki z azotanu potasu są nieusuwalne Wstępne przygotowania do ostatnio przeprowadzonej restauracji fresków w kaplicy Sykstyńskiej rozpoczęło się w 1979. Grupa konserwatorów, w skład której weszli Gianluigi Colalucci, Maurizio Rossi, Piergiorgio Bonetti i inniCarlo Pietrangeli [wstęp do:] The Sistine Chapel, red. Massimo Giacometti, 1986, Harmony Books, ., przyjęła za swój przewodnik "Zasady restauracji dzieł sztuki" ustalone w 1978 r.