Finlandii, a także nie zgadzając się na własną państwowość narodów wchodzących w skład byłego państwa carów. Bardzo duży obszar Rosji znajdujący się pod kontrolą „kołczakowców” nie był całkowicie zabezpieczony. Na części terytorium istniały tzw. republiki partyzanckie. Na Dalekim Wschodzie własne rządy sprawowali atamani kozaccy: Grigorij Siemionow, Aleksandr Dutow i Iwan Kałmykow, którzy w dużym stopniu grabili ludność cywilną na podległych im terytoriach. Było to dowodem słabości centralnych władz państwowych.
W dziedzinie gospodarczej Rząd Rosyjski obrał kurs kapitalistyczny z minimalnym interwencjonizmem państwowym. Zostały uwolnione ceny na zdecydowaną większość produktów. Wprowadzono pełną swobodę handlu. Właściciele ziemscy odzyskali swoje majątki. Zdenacjonalizowano własność, którą upaństwowili bolszewicy, z wyjątkiem kopalni węgla kamiennego w rejonie Czeremchowa. W rolnictwie władze „kołczakowskie” wprowadziły czasową własność ziemi. Punktem wyjścia była stołypinowska reforma rolna z niektórymi punktami wprowadzonymi po 1917 r., jak wysoki podatek progresywny, czy zakaz samowolnego przejęcia ziemi. Zgodnie z deklaracją z 4 kwietnia 1919 r. rząd obiecał przydzielić małorolnym i bezrolnym chłopom te ziemie, które faktycznie już uprawiali.