Oprócz podatków i opłat ziemskich chłopi byli zmuszeni opłacać jeszcze specjalną opłatę rolniczą. Polityka rolna lawirowała pomiędzy interesami właścicieli ziemskich i ludności chłopskiej. W dziedzinie robotniczej władze formalnie kontynuowały politykę lewicowego Dyrektoriatu Ufijskiego. Był zapewniony 8-godzinny dzień pracy, możliwość zakładania związków zawodowych i robotniczych kas chorych. Faktycznie działalność związkowa była silnie utrudniana, a prawa robotnicze często nie przestrzegane.
Rząd formalnie reaktywował działalność samorządu terytorialnego w postaci ziemstw i dum miejskich. Na nowo zaczęły funkcjonować cywilne sądy przysięgłych. W praktyce ich kompetencje były często ograniczane. Brakowało funduszy na ich działalność. Ponadto „kołczakowskie” władze od czasu do czasu aresztowały eserowskich lub mienszewickich samorządowców, znajdujących się w stosunku do nich w opozycji. Realną władzę z szerokimi kompetencjami sprawowali w terenie mianowani przez rząd generał-gubernatorzy. W odpowiedzi socjalistyczna prasa zamieszczała artykuły mówiące o terrorze i represjach białogwardzistów. Starając się ograniczyć wpływ eserowców i mienszewików na samorząd, Rada Ministrów 20 grudnia 1918 r. zmieniła dotychczas proporcjonalny system liczenia głosów w wyborach do niego na system większościowy.