Podzielone było na sekcje zajmujące się poszczególnymi zakresami działalności: nauczania elementarnego, kształcenia dorosłych analfabetów, seminarium nauczycielskiego, kolonii letnich, odczytową, biblioteki i wypożyczalni książek, a także finansową.
Sekcja nauczania elementarnego zajmowała się nauczaniem dzieci na tajnych kompletach. Była to działalność nielegalna. Nauka dzieci miała charakter skoordynowany i odbywała się na podstawie jednolitego programu dydaktycznego. Ze względu na warunki konspiracji, nie jest znany jej dokładny zasięg. Zdaniem Mieczysława Porowskiego, w samym Mińsku uczyło się jednorazowo w 32 grupach ok. pół tysiąca dzieci. W początkowym okresie istnienia Towarzystwa praca ta była niezbyt intensywnie ścigana przez władze. W 1911 roku, w warunkach wzrostu skuteczności zwalczania przez policję, liczba uczniów zmniejszyła się, np. w Mińsku do ok. 400. Sekcja kształcenia dorosłych analfabetów uczyła niepiśmiennych dorosłych umiejętności czytania i pisania, a także wdrażała ich do pracy społecznej. W Mińsku uczyło się z jej pomocą 180 osób, głównie rzemieślników. Sekcja seminarium nauczycielskiego zajmowała się przygotowywaniem nauczycielek do pracy oświatowej wśród ludu.